özlemek..

            Özlemek... Geleceğini bildiğini, yaşamın boyunca gelmeyeceğini kabul edemediğini, her gün yanındakini.. Bir arkadaşım dün bana: 'seni düşündüğümde neyi merak ediyorum biliyor musun? Özleyince ne yapıyor, nasıl atlatıyor bu durumu' dedi. Sustum. Yazdıklarımda sustuğum bir çok kelime gibi yine sustum. Özlemek, özlediğini fark ettirmemek kendine bile.. Bazı özlemler anlık değil artık. Her sevinç, her mutluluk anlık olsa da bazı özlemler anlık değil.
            Duygular insanı insan yapar derler. Bazıları dibine kadar, bazılarını da insanoğlu yok sayar. Korkar olduk yaşamaktan. Korkar olduk haber açmaktan. Korkar olduk birilerinin acılarını hissetmekten ve bu kısır yaşam döngüsünden. Hissedelim her şeyi dibine kadar, korkmadan. İnsanlığın gittiği yöne bakmadan. İyilerin varlığını hissedip, kötülere karşı koyarak köreltmeden hislerimizi var edelim tüm duygu selini... İzin vermeyelim yok olmaya, hissi azalmaya... Duyularda ki his kaybı gibi anlamadan yaşamaktansa, burukluğu olsun kalbimizin bir odacığı ama kaybetmeyelim bizi var eden duyguları..  Unutmayalım özlemeyi.. Geleni, gideni, gelmeyeceğini bildiğimizi.... Burnumuzun direğinin sızısıyla yok sayarak değil, tam ortasından başlayarak  bu hayatta özlemin içimin merkez noktasında. Zaman zaman kıyıya vurmuş gibi dursa da, esintisi burnumu sızlatmaya yeter bana... Hiç bir kaybına izin vermeden tutacağım seni o sol yanımda. Kalbimin hizasında...
           Özleyin... Özleyin ki anılarınız yaşasın. Özleyin ki unutmayın. Özleyin ki kaybolmayın hayat boşluğunda.. Birilerinin varlığını, birilerinin yaşamını hissedin. Eski bir anı tutsun sizi hayatta. Eski bir anı ayaklarınızın yere bastığını bir yerlerde bir izinizin kaldığını fark ettirsin size, bizlere, hepimize....