Hayat Şaarkısı...

            Ah bu hayat şarkısı, her şeye rağmen.... Herkes kendisi mi yazar şarkısını.. Düşündüğümüzden ne kadar farklı? İnsan neyi ister de, neyi yaşar şu hayatta... Neyi ne kadar istediğini bilmeden .. Yeni bir şarkı yazsam kendime öyle derinden. Hisli hisli.. Damarlarımda dolaşan kan gibi sarsa tüm vücudumu hayatımın şarkısının bana bıraktığı yaşam telaşı...

                  Hep yen bir şarkının melodileri dolaşır ruhumda... Yaşanılan her şeye, herkese rağmen yine yine yeniden.. Uzatır başını bir yerden, şarkı başlar, herkes susar... Her şey yalan diye bağırırken arka fon, gözlerini kapatarak söyler sözlerini şarkısı hayatın taaa içinden. İşte yine yeniden, yeni kelimelerin  bir araya gelmesiyle, mırıldanmaya başlar öyle derinden... Zaman zaman hayatın ritmini yakalar.. Zaman zaman savruk, her şeye inat... Her yenilik bir inat, her inat bir baş kaldırış... Her etki bir tepki, her yeni etki yeni bir tepki... Ta ki döngü kendini oluşturana dek sürüp gidecek  hayatımın yeni ritmi...

                    Güneşi açtıran da, batıran da biz.. İnsan içinin huzuruyla kalır. Mekan değişimi kaygının artmasıyla, zamanın geçmesi için oyalama yaratır... Biz zamana bırakırız da her şeyi, ola ki zaman da bize bırakır! Bu kadar çok çözüm beklerken zamandan, zaman çözümsüzlüğü bizimle mi paylaşır?

                      Kafamda deli sorular lafı çıkmamış ola ki yoktan yere, bu kadar karışıklığı açıklaamak zor başka dilde:) Anladım ki kişi ne zaman zorlansa yaşamın bir yerinde, başlar şarkıyı duymamaya hayatın hiç bir karesinde.. O zaman karıştırarak hayatını, kafasında susturamaz işte bu deli soruları...

Bence biz biz olalım da arttırmayalım soruları, yoksa vesselam ne kadar uğraşsak da duyamaz oluruz hayatımıza ait o o anlamlı şarkıyı....

            Hayatımın değiştiğini zannettiğimden beri her sabah kalkıp, bugün nelerin beni beklediğini düşünüyorum.. Kimlere çok kızacağımı, nelere sinirleneceğimi, neleri söylediğim neleri söylemediğim için yaşayacağım pişmanlıklarımı... En öönemlisi de kendimi mutlu etmek için neler yapacağımı ya da neleri yapmayı tasarlayacağımı... Tam olarak merak ettiğim de bu işte. Ne zaman mutlu olmak zorunda hissettik kendimizi ya da hissettirildik... Mutlu olmak için yollar gösterdiler bizlere... Tüketim toplumu olmak için hep somut şylere bağladılar mutluluğumuzu... 'Para harcayın' adı altında hep alın, oturun cafelerde, oturabilmek için giyinin en trend dedikleri şeyleri, giyinebilmek için  harcayın.. Yani yapın kazanın harcayın.. Aradaki eksik mi, kapatılır yahu... Lafı mı olur.. Kartlar, taksitler...Sonra ödeme sıkıntıları.. Falanlar filanlar... Ama mutlu olduk de mi aldık, yedik, içtik... hııı doğru ya o dündü, geçen haftaydı...  

               Kendimize sürekli mutlu olup olmadığımızı sormak.... Değilsek bunun paniğini yaşamak.. Mutsuz olmamıza, sıkkın olmamıza kim yasak koydu, kim elimizden aldıı  bu hakları..  Neden mi bu duruma takıldım? Çünkü kendimi mutlu etmeye çalıştık duygularımın giderek karıştığını hissediyorum. Zihnimin berraklığını yitirdiğini, sürekli mutlu olmak için bir şeyler yapmam gerektiğini hissediyorum. Boyamalar, resimler, daha neler neler...:) Çırpınıp duran aklım ve kalbimin uyumu, uyumsuzluğu:) Serotoninin salgılanması için dışardan beynime yaptığım o inanılmaz baskı...

Zevkimiz mecburiyete dönüştüyse, dönen tüketim toplumunun içinde hızla dönerek sulandıysa beynimiz bi yerlerde yanlışlık var demektir... Basitlik istiyorum. 'Mandıra Filozofu' misali.. Uykum gelince uyumak, gözlerim açılınca güne başlamak... Sadece bireysel ihtiyaçlarımı karşılamak.. Sadelik istiyorum hayatımda, bu kadar karışıklığın arasında.... Bir çocuğun dışarı çıkarsak üşürüz deyişi, kelebeğin gözüne gireceğini zannettiği için korkması, hastanede iğne istemiyorum,azcık da istemiyorum diye bağıra bağıra ağlayışını içeren bir sadelik... Bulamayacağım kadar değişse de insanlar ve ben arıyorum... Belki bir gün bir yerlerde sahip olamasam da teğet geçerim:)
     
                  

'Anılar'ıma sahip çık!....

                Korkuyorum kaybetmekten. Ya onları da kaybedersem? Her geçen gün biri daha kayıp giderse ellerimden! Anılarımdan bahsediyorum sizlere.. Kaybından korkacağım ona dair bu kaldı sadece elimde. İnsanoğlu ne tuhaf. Ben her zerresini iyi kötü demeden tutmaya çalışırken ana bellekte, yanarken ön belleğe attığım silinip gidenlere birileri hafızasını silip bitirmek derdinde. O da haklı belki de kendince. Ne çok acı tatlı şey yaşatıp biriktiriyor hayat insan beyninde. Korkuyorum ben unutacağım , unuttuğum her karede.
                 Bu kadar korkarken unutmaktan, dipte kalanlar çıkıyor ana bellekten... Geçmişe dair, eskiye.. Az eşya çok dost biriktirdiğimiz, günümüzün komşularla geçtiği, ilk çamaşır makinesini aldığımız saatlerce dönmesini izlediğimiz zamanlara ait anılara.. Aile olduğumuz zamanlara... Babamızdan korktuğumuz, annemizi şımarıklıktan bıktırdığımız yıllara... Okulda tost alabilecek kadar paramız varsa bizden daha zenginin olmadığını sandığımız yıllara... Gözlerim dola dola, içimde tanımadığım bir sesin haykırdığı bu zamanlardan o yıllara.... Ah deyip susuyorum, ah deyip içime doluyorum, bir ah daha deyip sözlerimden akmayanı gözlerimden akıtıyorum.. Beni tekrar yaşama bağlayacak, nefes alışlarımı kontrol etmemi sağlayacak bu zamanı bile sevmiyorum. Ki artık biliyorum zamanın  yetersizliğini... Değiştiremeyeceğini bildiği her şeyle seni baş başa bırakıp içine işlemesini seyrettiğini. Adına zamanla alışılıyor dedirtip bizi acının en derin olduğu anda uyuşturduğunu bildiğimden beri.
                 Sarıldım ya bırakmak gibi bir niyetim yok anılarımı karadeliğin içine.. Sımsıkı kenetledim ana belleğime.. Ama yaşanan her şey üzerine eklenirmiş ya hatırlanan da sondan başa diye gidermiş İşte tam olarak korkum bu aslında yaşadığım her yeni şeyden tam olarak zannımca...
                

Gitmeleri Sevmek..

             Gitmeyi sevdim işte ben... Benden ebediyete giderek yeniden gitmeleri var eden gidenlerin gitmesine dayanamadan gitmeyi... Yokluğunu gittiğime götüremeyecekmişim gibi. Aslında benim gitmem yokluğunu götürdüğümü anlamayacakların arasına girmeyi istememden..

                                                                                                                            

        

             Baktım kalarak olmuyor, ben de hep gitmeleri sevdim. Belki en iyi karede, belki en çok insan biriktirdiğim şehirde.. Olayın belki de en heyecanlı yerinde... Sevdim işte gitmeyi. Kaçmak, saklanmak değildi ki.. Yeniden başlamak. Var olduğum yerde defalarca yeniden başlamanın üstüne, beni hiç bilmeyen bir şehirde, bilinmezlikle yeniden başladım bir kaç kez bende. Yine hazırlanıyorum gitmeye... Gidemezsem ne yaparım bilmiyorum, henüz bir b planım yok benim de. Kimseleri tanımadığım bir yerde, yaşadığım acıları, sancıları bilmeyen birilerinin şehrinde hayatı izlemek istiyorum sadece. Anlatmadan, paylaşmadan yaşamın kıyısından tutup beni sürüklemesini, bıraktığı yerde peşine düşüp ömrümün o seanslarını tamamlamayı belki de... Yeniden başlamamış kim anlar ki beni? Kim bilebilir bir şehrin sana verdiği tüm hayatı bir tekmeyle kırıp döküp, yeni bir şehrin senden uzun zamanlar saklayacağı kurulu hayata kucak açmasa da başlamayı...
            Kendimi kendimde bırakamaz olmuşum. Yıllarca hayata sıkı sıkıya tutununca beni bana bırakmaz olmuş o da. Hayatın merkezine oturtup, kendi hayatımın merkezini kaydırmışlar. Bazen düşünüyorum da dünyanın yörüngesi tersine mi döner hayat?  Var mıdır buna engel olacak bilinmeyen bir enerjili hat? İki yörüngenin tezatlığı mıdır aslında insanın işlerinin ters gitmesine engel olan halt:) Ya da aynı yörüngeyi bulunca mı insanın bu dünyaya vedasıdır sebepler arasında en aslolan... Uzlaşmaya varacağı yok  bu dünyanın içine sığınmış insan oğluylan.. Benim de hiç niyetim yok zaten dünyaya yalakalık yapıp, iyi geçinmeye çalışmaya var olmuşsam. :) Bu yazı da böyle biter gider, ne olacak sanki sonunu bağlayamamışsam:)))

özlemek..

            Özlemek... Geleceğini bildiğini, yaşamın boyunca gelmeyeceğini kabul edemediğini, her gün yanındakini.. Bir arkadaşım dün bana: 'seni düşündüğümde neyi merak ediyorum biliyor musun? Özleyince ne yapıyor, nasıl atlatıyor bu durumu' dedi. Sustum. Yazdıklarımda sustuğum bir çok kelime gibi yine sustum. Özlemek, özlediğini fark ettirmemek kendine bile.. Bazı özlemler anlık değil artık. Her sevinç, her mutluluk anlık olsa da bazı özlemler anlık değil.
            Duygular insanı insan yapar derler. Bazıları dibine kadar, bazılarını da insanoğlu yok sayar. Korkar olduk yaşamaktan. Korkar olduk haber açmaktan. Korkar olduk birilerinin acılarını hissetmekten ve bu kısır yaşam döngüsünden. Hissedelim her şeyi dibine kadar, korkmadan. İnsanlığın gittiği yöne bakmadan. İyilerin varlığını hissedip, kötülere karşı koyarak köreltmeden hislerimizi var edelim tüm duygu selini... İzin vermeyelim yok olmaya, hissi azalmaya... Duyularda ki his kaybı gibi anlamadan yaşamaktansa, burukluğu olsun kalbimizin bir odacığı ama kaybetmeyelim bizi var eden duyguları..  Unutmayalım özlemeyi.. Geleni, gideni, gelmeyeceğini bildiğimizi.... Burnumuzun direğinin sızısıyla yok sayarak değil, tam ortasından başlayarak  bu hayatta özlemin içimin merkez noktasında. Zaman zaman kıyıya vurmuş gibi dursa da, esintisi burnumu sızlatmaya yeter bana... Hiç bir kaybına izin vermeden tutacağım seni o sol yanımda. Kalbimin hizasında...
           Özleyin... Özleyin ki anılarınız yaşasın. Özleyin ki unutmayın. Özleyin ki kaybolmayın hayat boşluğunda.. Birilerinin varlığını, birilerinin yaşamını hissedin. Eski bir anı tutsun sizi hayatta. Eski bir anı ayaklarınızın yere bastığını bir yerlerde bir izinizin kaldığını fark ettirsin size, bizlere, hepimize....

Karşı ki ışıklar...

               Karşıda ki ışıklar.. Nice hayatlar barındırırlar. Ne zaman sıkılsa içim azıcık ısırır gözümü karşıdaki bir ışık.. Düşünür dururum sakladığını ışığın karşıdan öyle sızarken apaçık..
              Merak ederim hep, kimi saklar, hangi duyguları barındırır karşıdaki o ışık.
              Ben burada bunu yaşarken o orada neyi içine atmış ola ki merak ederim her bakış içinde... Hangi kahkahayı, hangi hüznü, hangi acıyı, hangi televizyon karşısında ki sıradan akşamı..
                Televizyon karşısında ki sıradan akşam... Huzurun olduğu belki de tek alan... Sıradan olduğu kadar huzurlu, huzurlu olduğu kadar sıradan.. Her ne kadar kafamızın içinde çarpışsa da izlenilen dışında kalan, elimizde ki çay, üzerimizdeki örtüyle yarına hazırlar bizi o sıradan ama huzurlu akşam...
              Hayatı ne kadar sıradan tutsak da, karmaşıklığını dindiremeyişimizi de sorgularım hep. Az insan, az yaşam gibi gelir bana.. Sadeleştiremedikçe içinde debelendirir durur hayat bizi. Küçük bir kasaba da bahçeli bir ev herkesin midir ki hayali? Sadeleşir mi hayatın karışık halleri... Güçlü durmaya çalışmak da zorlamıyor mu bizi... Bi durun yeter diyesi gelmiyor mu ki insanın? Ne için emek diye sormuyor mu ki insan kendine? Bundan değil mi insanların şehre hükmedeceğini düşündüğü en yüksek noktada 'seni yenecem ....' diye bağırışları:) Sanki tüm başına gelenlerin sebebi şehirlerin tıngırtısı...
           O tıngırtılar ki şehirlerin capcanlı bize yansıması. Ve insanın küçük hacmiyle dünyaya başkaldırışı.... Kaybı, kazancı, hep yeniden başlayışları..
           İzin vermem kimseye içimde kalsın yaşam arzusu, hiç gitmesin gözümden karşıda ki ışığın yansıyan ahusu...

      

 

  Beklemek bir direniş, beklemekle sabrı öğrenmek her daimmiş... Beklemeyi öğrettiler bize, hayata dair tüm isteklerimizde. Beklemek bir sancılı direniş, keşke  beklemek sabretmeyi öğrenmenin tek yolu olmasa imiş.
           Küçükken gece istediğimiz tek krakerde sabah olmasını bekledik... Anımsıyorum sanki annemin istediği bir şeyi alması için maaşı, babamın istediği her şeyde çocuklarının büyümesini beklediği o yılları. Çocuklar büyüdükten sonra da yetmeyen zamanları.
           Bir tükenmişlik var yine bugün içimde.. . İçimdeki çocuğu uyandıramıyorum ben bazen, niye? Oysa yıllarca tembih ettim gözümün önünden ayrılmasın diye. Sanki o da beklemede. Yüreğimin taa derinliklerinde, beni bekliyor belki de.. Gözünde düşmeyi bekleyen bir kaç damla yaş ile... İki gün oldu dile gelmeyeli kelimeler gönlümde. Öyle sessiz bir köşede oturmuş geçmesini bekliyorum ben yine.. Geçmesini, yitip gitmesini.. Zamanın, yaşamın, ömrümün arda kalanının... Yorgunum dibine kadar hem de.. Yaptığım işten midir ne, bahsedemiyorum kendi yorgunluklarımdan bu kadar zor durumda olan insan var iken her yerde.. İş değişikliği yaramadı belki de... Bir eli tutmanın verdiği sevinç var ama eli tutunacak duruma düşürenin de kızgınlığı var içimde. Aslında kızgın bile olamıyorum şimdilerde.. Kırgınım ya ondan belki de. Kırgınlık ki daha ağır bence. Kızgınlık geçiyor da kırgınlık baki kalıyor hem de.. İçimin parçalarını tuttum ben dağılmasın diye. Evet ellerimi acıtıyor, kanatacak belki de... Ama nasıl izin vereyim dağılmasına göz göre göre... Mutsuz musun diye sormayın hemen öyle! Sormuyorum ki ben de uzun zamandır bu soruyu kendime. Yaşıyorum sadece. İşim gereği bir el daha tutabilirim diye el veriyorum başkalarının hayatındaki derde. Gülümseyebiliyorsa bir yerlerde bir çocuk, bir kadın benim sayemde, e bende mutluyumdur herhalde... Yeter ki solmasın birilerinin yaşam çiçeği bir yerlerde..