Beklemek bir direniş, beklemekle sabrı öğrenmek her daimmiş... Beklemeyi öğrettiler bize, hayata dair tüm isteklerimizde. Beklemek bir sancılı direniş, keşke  beklemek sabretmeyi öğrenmenin tek yolu olmasa imiş.
           Küçükken gece istediğimiz tek krakerde sabah olmasını bekledik... Anımsıyorum sanki annemin istediği bir şeyi alması için maaşı, babamın istediği her şeyde çocuklarının büyümesini beklediği o yılları. Çocuklar büyüdükten sonra da yetmeyen zamanları.
           Bir tükenmişlik var yine bugün içimde.. . İçimdeki çocuğu uyandıramıyorum ben bazen, niye? Oysa yıllarca tembih ettim gözümün önünden ayrılmasın diye. Sanki o da beklemede. Yüreğimin taa derinliklerinde, beni bekliyor belki de.. Gözünde düşmeyi bekleyen bir kaç damla yaş ile... İki gün oldu dile gelmeyeli kelimeler gönlümde. Öyle sessiz bir köşede oturmuş geçmesini bekliyorum ben yine.. Geçmesini, yitip gitmesini.. Zamanın, yaşamın, ömrümün arda kalanının... Yorgunum dibine kadar hem de.. Yaptığım işten midir ne, bahsedemiyorum kendi yorgunluklarımdan bu kadar zor durumda olan insan var iken her yerde.. İş değişikliği yaramadı belki de... Bir eli tutmanın verdiği sevinç var ama eli tutunacak duruma düşürenin de kızgınlığı var içimde. Aslında kızgın bile olamıyorum şimdilerde.. Kırgınım ya ondan belki de. Kırgınlık ki daha ağır bence. Kızgınlık geçiyor da kırgınlık baki kalıyor hem de.. İçimin parçalarını tuttum ben dağılmasın diye. Evet ellerimi acıtıyor, kanatacak belki de... Ama nasıl izin vereyim dağılmasına göz göre göre... Mutsuz musun diye sormayın hemen öyle! Sormuyorum ki ben de uzun zamandır bu soruyu kendime. Yaşıyorum sadece. İşim gereği bir el daha tutabilirim diye el veriyorum başkalarının hayatındaki derde. Gülümseyebiliyorsa bir yerlerde bir çocuk, bir kadın benim sayemde, e bende mutluyumdur herhalde... Yeter ki solmasın birilerinin yaşam çiçeği bir yerlerde..