Hayatımın değiştiğini zannettiğimden beri her sabah kalkıp, bugün nelerin beni beklediğini düşünüyorum.. Kimlere çok kızacağımı, nelere sinirleneceğimi, neleri söylediğim neleri söylemediğim için yaşayacağım pişmanlıklarımı... En öönemlisi de kendimi mutlu etmek için neler yapacağımı ya da neleri yapmayı tasarlayacağımı... Tam olarak merak ettiğim de bu işte. Ne zaman mutlu olmak zorunda hissettik kendimizi ya da hissettirildik... Mutlu olmak için yollar gösterdiler bizlere... Tüketim toplumu olmak için hep somut şylere bağladılar mutluluğumuzu... 'Para harcayın' adı altında hep alın, oturun cafelerde, oturabilmek için giyinin en trend dedikleri şeyleri, giyinebilmek için  harcayın.. Yani yapın kazanın harcayın.. Aradaki eksik mi, kapatılır yahu... Lafı mı olur.. Kartlar, taksitler...Sonra ödeme sıkıntıları.. Falanlar filanlar... Ama mutlu olduk de mi aldık, yedik, içtik... hııı doğru ya o dündü, geçen haftaydı...  

               Kendimize sürekli mutlu olup olmadığımızı sormak.... Değilsek bunun paniğini yaşamak.. Mutsuz olmamıza, sıkkın olmamıza kim yasak koydu, kim elimizden aldıı  bu hakları..  Neden mi bu duruma takıldım? Çünkü kendimi mutlu etmeye çalıştık duygularımın giderek karıştığını hissediyorum. Zihnimin berraklığını yitirdiğini, sürekli mutlu olmak için bir şeyler yapmam gerektiğini hissediyorum. Boyamalar, resimler, daha neler neler...:) Çırpınıp duran aklım ve kalbimin uyumu, uyumsuzluğu:) Serotoninin salgılanması için dışardan beynime yaptığım o inanılmaz baskı...

Zevkimiz mecburiyete dönüştüyse, dönen tüketim toplumunun içinde hızla dönerek sulandıysa beynimiz bi yerlerde yanlışlık var demektir... Basitlik istiyorum. 'Mandıra Filozofu' misali.. Uykum gelince uyumak, gözlerim açılınca güne başlamak... Sadece bireysel ihtiyaçlarımı karşılamak.. Sadelik istiyorum hayatımda, bu kadar karışıklığın arasında.... Bir çocuğun dışarı çıkarsak üşürüz deyişi, kelebeğin gözüne gireceğini zannettiği için korkması, hastanede iğne istemiyorum,azcık da istemiyorum diye bağıra bağıra ağlayışını içeren bir sadelik... Bulamayacağım kadar değişse de insanlar ve ben arıyorum... Belki bir gün bir yerlerde sahip olamasam da teğet geçerim:)